ಅಂಡ್ ದೆನ್ ದೇರ್ ವರ್ ನನ್

ಅಗಾಥಾ ಕ್ರಿಸ್ಟಿಯವರ ಈ ಕೃತಿಯು ಅದೆಷ್ಟು ಭಯಾನಕವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಲಂಡನ್‌ನ ರಂಗಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕಾದಿರಿಸಿದ ಆಸನಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಲಿ ಶವಪೆಟ್ಟಿಗೆಗಳನ್ನು ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ವಿಷಯ ಬಹುತೇಕರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಭಯಾನಕ ಕಥೆಯೇ “And Then There Were None”.

ಡೆವನ್ ಕರಾವಳಿಯ ಒಂದು ನಿರ್ಜನ ದ್ವೀಪ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹತ್ತು ಅಪರಿಚಿತರು. ಅತಿಥೇಯ ಕಾಣೆಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಊಟದ ನಂತರ ಕೇಳಿಬರುವ ಗ್ರ್ಯಾಮೋಫೋನ್ ಧ್ವನಿಯು, ಆ ಹತ್ತು ಜನರ ಹಿಂದಿನ ಕರಾಳ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಜಗಜ್ಜಾಹೀರು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ಸಾವುಗಳ ಸರಮಾಲೆ.

ನೆನಪಿರಲಿ, ನಾನು ಮರೆಯದ ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆ ಇಲ್ಲಿದೆ: ಭೀತಿಯಲ್ಲಿರುವ ವೇರಾ ಕ್ಲೇಥೋರ್ನ್ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ನಾವು ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾವಾಗ ಹೊರಡುತ್ತೇವೆ?” ಆಗ ಫಿಲಿಪ್ ಲೊಂಬಾರ್ಡ್ ತಣ್ಣಗೆ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ, “ನಾವು ಹೊರಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಂದ ಯಾರು ಹೊರಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ದ್ವೀಪದ ಸುತ್ತಲೂ ಕೇವಲ ಸಾವು ಮಾತ್ರ ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.”

ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಹಳೆಯ ನರ್ಸರಿ ರೈಮ್‌ (ಮಕ್ಕಳ ಹಾಡು) ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ನೇತಾಡುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾವು ಆ ಹಾಡಿನ ಸಾಲುಗಳಂತೆಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. [short pause] ಕೊಠಡಿಯು ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವ ವಾಸನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ, ಗಾಜಿನ ಗೊಂಬೆಗಳು ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಆ ದ್ವೀಪದ ನಿರ್ಜನತೆ ಮತ್ತು ಮೌನ, ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಭಯವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಅಪರಾಧದ ನಡುವಿನ ಗೆರೆ ಅಳಿಸಿಹೋಗುವ ಈ ಕಥೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಸಂಘರ್ಷ.

ಅಗಾಥಾ ಕ್ರಿಸ್ಟಿಯವರ ಬರವಣಿಗೆಯ ಸೊಬಗು ಎಂದರೆ, ಕಥೆಯು ಓದುಗನನ್ನು ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಹಾದಿತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಸಾಲು ಹೀಗಿದೆ: “ಆ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿನ ಮೌನವು ಎಷ್ಟು ಗಾಢವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅದು ಸಾವಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಕೂಡ ಕೇಳುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ.”

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ದ್ವೀಪದ ಅಲೆಗಳ ಸದ್ದು ಮತ್ತು ಒಂದು ಬಾಟಲಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪತ್ರ. [sigh] ಯಾರು ಸತ್ತರು? ಯಾರು ಕೊಂದರು? ಸತ್ಯವು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಾಗ, ಓದುಗನ ಮೈ ಜುಮ್ಮೆನ್ನುವುದು ಖಚಿತ. ಈ ಕಥೆಯು ಬರೀ ಕೊಲೆಗಾರನ ಹುಡುಕಾಟವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿರುವ ಕ್ರೌರ್ಯದ ದರ್ಶನ. ಈ ಕಥೆಯು ನಿಮಗೆ ನೀಡುವ ಅನುಭವ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಯಾರು ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು, ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು.