ਦ ਕਾਈਟ ਰਨਰ

ਅਮੀਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੁੰਡਾ ਹੈ ਜੋ ਕਾਬੁਲ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰਾਜ਼ ਦੇ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਚੈਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਿਉਣ ਦਿੰਦਾ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ ਹਸਨ—ਉਸਦਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਨੌਕਰ—ਜੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਿਡਰਤਾ ਨਾਲ ਅਮੀਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਅਮੀਰ ਖ਼ੁਦ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।

The Kite Runner ਵਿੱਚ ਖਾਲਿਦ ਹੁਸੈਨੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸਿਰਜਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਦੁਪਹਿਰ ਹੈ, ਬਰਫ਼ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਚਾਦਰ ਉੱਤੇ ਪਤੰਗਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਬਿਖਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਡੋਰਾਂ ਦੇ ਘਿਸਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਰੌਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਡਰ ਛੁਪਿਆ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਗਲੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਹਸਨ ਅਸੇਫ਼ ਵਰਗੇ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। [short pause] ਹਸਨ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਹੈ। ਅਮੀਰ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਦੀਵਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਕੇ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਦਾ ਡਰ ਉਸਨੂੰ ਜੰਮਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਉਸਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਕੀਮਤ ਉਸਨੂੰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪਵੇਗੀ।

ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਹਸਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰ,” ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਵਾਕ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਰੂਹਾਨੀ ਪ੍ਰਣ ਹੈ। ਅਮੀਰ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਇਹੀ ਹੈ—ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਬਣੇ, ਪਰ ਉਹ ਡਰਪੋਕ ਹੈ। ਖਾਲਿਦ ਹੁਸੈਨੀ ਦੀ ਕਲਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਾਦੂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਨਜ਼ਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਗੁਨਾਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ। ਚੋਰੀ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਗੁਨਾਹ ਚੋਰੀ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹਨ।”

The Kite Runner ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਦੀ ਇੱਕ ਕੌੜੀ-ਮਿੱਠੀ ਯਾਤਰਾ ਹੈ। ਕੀ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਗੁਨਾਹਾਂ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਦੋਂ ਅਮੀਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਦੁਬਾਰਾ ਚੰਗੇ ਬਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਫ਼ਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। [sigh] ਉਹ ਕੀ ਲੱਭੇਗਾ? ਆਪਣਾ ਅਤੀਤ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਉਸਨੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ-ਪਹੁੰਚਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋਗੇ ਕਿ ਪਤੰਗਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਉਮੀਦਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ।