Amar Katha (My Story)

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் கொல்கத்தா. மேடையின் திரைகள் விலகுகின்றன, ஆயிரக்கணக்கான கண்கள் ஒரு பெண்ணின் மீது குவிகின்றன. கைதட்டல்களுக்கு நடுவே, தன் முகத்தில் படிந்திருக்கும் கனமான ஒப்பனையையும், உள்ளுக்குள் புதைந்திருக்கும் சொல்லொணா துயரத்தையும் பினோதினி தாசி உணர்கிறாள். இது வெறும் மேடை நாடகம் அல்ல, அவளது வாழ்வின் போராட்டக்களம். இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க சுயசரிதையே “Amar Katha”.

பொருளாதாரத்தில் நலிந்த குடும்பத்தில் பிறந்து, வங்காள நாடகத்துறையின் மகுடமாக மாறிய ஒரு பெண்ணின் பயணம் இது. இந்த நூல் சொல்லும் செய்தி மிகவும் எளிதானது: ஒரு கலைஞர் தனது கலையையும், கண்ணியத்தையும் காக்க சமூகத்தின் ஆணாதிக்கச் சுவர்களை எப்படி எதிர்கொள்கிறார் என்பதே இதன் மையக்கரு.

பினோதினி தாசி தனது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு கட்டத்தையும் மிகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்துள்ளார். அக்காலகட்டத்தின் புகழ்பெற்ற நாடக ஆசிரியர் கிரிஷ் சந்திர கோஷ் போன்ற ஆளுமைகளின் நிழலில், அவர் கற்ற பாடங்கள் ஏராளம். ஒரு கட்டத்தில் அவர் எழுதுகிறார்: “நாடக மேடை என் வீடாக இருக்கலாம், ஆனால் அந்த வீடு எனக்குப் பாதுகாப்பானதாக ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.” இந்த வரிகள், கலைஞர்களுக்கே உரிய அந்தத் தனிமையையும், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சுரண்டலையும் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது.

சமூகத்தில் நிலவிய கடுமையான கட்டுப்பாடுகள் மற்றும் பெண்களின் கலைத் திறனை வெறும் சந்தைப் பொருளாகப் பார்த்த பார்வையாளர்களின் மனநிலையை அவர் ஆதாரங்களுடன் விவரிக்கிறார். அவர் ஏன் இதை எழுதினார்? தான் கடந்து வந்த பாதையில் மற்ற பெண்கள் அதே வலியை அனுபவிக்கக்கூடாது என்ற உறுதியான நோக்கமே இவரை எழுதத் தூண்டியது. ஒரு நாடக நட்சத்திரமாகத் திகழ்ந்தும், அவர் சந்தித்த அவமானங்களையும், புறக்கணிப்புகளையும் அவர் மறைக்காமல் வெளிப்படுத்தியதுதான் இந்த நூலின் மிகப்பெரிய பலம்.

இவ்வளவு புகழும் திறமையும் இருந்தும், ஏன் அவர் கலைத்துறையை விட்டு விலகினார்? சிலர் அதை ஒரு தோல்வி என்கிறார்கள். ஆனால் பினோதினி தாசி அதை ஒரு மறுப்பு என்று கூறுகிறார். தன் சுயமரியாதையை அடகு வைத்துப் பெறும் புகழை விட, அமைதியான வாழ்வே மேலானது என்பதை அவர் உணர்த்துகிறார். [medium pause]

வெறும் புகழ் மற்றும் தோல்விகளின் தொகுப்பல்ல “Amar Katha”. இது ஒரு பெண்ணின் சுதந்திரப் பிரகடனம். ஒரு கலைஞர் தன் அடையாளத்தை மீட்டெடுக்க நடத்தும் போரின் சாட்சியம். இந்த நூலை முழுமையாக வாசிக்கும்போது, நீங்கள் ஒரு நடிகையின் கதையை மட்டுமல்ல, ஒரு தலைமுறையின் மனசாட்சியை வாசிப்பீர்கள். [long pause]