ವಿಕ್ರಮಾರ್ಜುನ ವಿಜಯ

ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದ ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ರಕ್ತದ ವಾಸನೆ, ಕುದುರೆಗಳ ಅರಚಾಟ ಮತ್ತು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಅಸ್ತ್ರಗಳ ಘರ್ಷಣೆಯ ಸದ್ದು ಮೈ ನವಿರೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಗಾಂಡೀವವನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಎದುರು ನಿಂತಿರುವುದು ಕೇವಲ ಶತ್ರುಗಳಲ್ಲ, ತನ್ನದೇ ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಿಗಳು. ದ್ವಂದ್ವದ ಪರಾಕಾಷ್ಠೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಅರ್ಜುನನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧದ ರೋಷಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ವಿಷಾದ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಪಂಪನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತಿ “Vikramarjuna Vijaya”.

ಪಂಪನು ಮಹಾಭಾರತದ ಕಥೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅರ್ಜುನನನ್ನು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಯೋಧನಲ್ಲ; ಅವನು ಸಂದೇಹಪಡುವ, ಪ್ರೀತಿಸುವ, ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಧರ್ಮದ ದಾರಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯ. ಪಂಪನ ಬರವಣಿಗೆಯ ಶೈಲಿ ಹೇಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ಪ್ರತಿ ಪದವೂ ಒಂದು ಮುತ್ತಿನಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಪಂಪ ಅರ್ಜುನನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ವರ್ಣಿಸುವಾಗ ಬಳಸುವ “ವಿಕ್ರಮಾರ್ಜುನನ ವಿಜಯದ ನುಡಿಗಳು” ಓದುಗರನ್ನು ಪುಳಕಿತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

[medium pause]

ನನಗೆ ನೆನಪಿರುವ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ: ಕೃಷ್ಣನು ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಗೀತೋಪದೇಶ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭ. ಅರ್ಜುನ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, “ಸ್ವಜನರ ರಕ್ತದಿಂದ ಹಸಿದ ಈ ವಿಜಯವು ನಮಗೆ ಬೇಕೇ?” [short pause] ಕೃಷ್ಣನ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ, ಬದುಕಿನ ಮತ್ತು ಮರಣದ ಆಳವಾದ ಸತ್ಯಗಳಿವೆ. ಪಂಪನು ಇಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಕೇವಲ ಯುದ್ಧದ ನಿಯಮವಾಗಿ ನೋಡದೆ, ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತಃಕರಣದ ತುಮುಲವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಈ ಕೃತಿಯ ಸಾರಾಂಶವೇನೆಂದರೆ, ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ವೈಭವಕ್ಕಿಂತ ಮನುಷ್ಯನ ಆತ್ಮಸಂಯಮವೇ ದೊಡ್ಡದು. ಪಂಪನು ತನ್ನ ಚಂಪೂ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಗದ್ಯ ಮತ್ತು ಪದ್ಯಗಳ ಮಿಶ್ರಣದ ಮೂಲಕ ಒಂದು ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಲೋಕವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಭಾಷೆಯ ಹರಿವು, ಕಲ್ಪನಾಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪಾತ್ರಗಳ ಆಳವಾದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಇಂದಿಗೂ ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

[sigh]