കയർ

എന്തായിരുന്നുവെങ്കിൽ, തലമുറകളായി നിങ്ങൾ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ തറവാടിന്റെ അതിരുകൾ, ഒരൊറ്റ പേനത്തുമ്പുകൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നെങ്കിൽ? നിങ്ങൾ കാലങ്ങളായി ഉഴുതുമറിച്ച മണ്ണിലെ ഓരോ തരിയും, ആരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലാണെന്നറിയാതെ നിങ്ങൾ നിസ്സഹായനായി നിന്നാൽ?

തകഴി ശിവശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ “Kayar” നമ്മളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത് അത്തരം വിഭ്രാന്തികളിലേക്കാണ്. കുട്ടനാടിന്റെ ചതുപ്പുനിലങ്ങളിൽ, ചേറും ചെളിയും വിയർപ്പും ചേർന്ന് ഒരു കാലചക്രം കറങ്ങുകയാണ്. അവിടെ മണ്ണാണ് ദൈവം, മണ്ണാണ് അധികാരം. തലമുറകൾ കൈമാറി വരുന്ന ആ ആധാരങ്ങളുടെയും അവകാശത്തർക്കങ്ങളുടെയും കഥ പറയുന്നതിലൂടെ, തകഴി നമ്മളോട് പറയുന്നത് അധികാരത്തിന്റെ കൊള്ളരുതായ്മകളെക്കുറിച്ചാണ്.

വിശേഷിച്ചും ആ രംഗം മറക്കാനാവില്ല. കനത്ത മഴ പെയ്യുന്ന ഒരു രാത്രി. വെളിച്ചം മങ്ങിയ തറവാടിന്റെ വരാന്തയിൽ, കാരണവർ തന്റെ അധികാരത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പിടിവള്ളിയും നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഭീതിയോടെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. വായുവിൽ ഈർപ്പമുള്ള മണ്ണും പഴുത്ത നെല്ലും കൂടിക്കലർന്ന ഗന്ധം. അദ്ദേഹം മന്ത്രിക്കുന്നു: “ഈ ഭൂമി ആരുടേതാണ്? നാം ഇതിനെ കൈവശം വെക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം, സത്യത്തിൽ നമ്മളാണ് ഈ മണ്ണിൽ വേരറ്റുപോവുന്നത്.” [medium pause]

തകഴിയുടെ രചനയിലെ മാന്ത്രികത അതൊരു സാമൂഹിക വിപ്ലവത്തെപ്പോലും എത്ര അനായാസമായാണ് മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പകർന്നുനൽകുന്നത് എന്നതിലാണ്. “മനുഷ്യന്റെ അഹംഭാവം മണ്ണിലെ ഈർപ്പം പോലെയാണ്, വെയിലേറ്റാൽ അത് ബാഷ്പമായിപ്പോകും,” എന്ന് അദ്ദേഹം എഴുതുമ്പോൾ, ആ വരികളിൽ കാലത്തിന്റെ കയ്പുണ്ട്.

ഈ പുസ്തകം വെറുമൊരു കുടുംബഗാഥയല്ല. മനുഷ്യന്റെ അതിമോഹങ്ങളെയും, അധികാരം എങ്ങനെയാണ് തലമുറകളെ തമ്മിലടിപ്പിക്കുന്നതെന്നും, മാറുന്ന കാലത്തിന്റെ കാൽച്ചുവട്ടിൽ തറവാടുകൾ എങ്ങനെ നിലംപൊത്തുമെന്നും തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഒരപൂർവ്വ കൃതിയാണിത്. [short pause] നീതിയും അന്യായവും തമ്മിലുള്ള ആ വലിയ പോരാട്ടം ഇന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

ഈ സാർ ഇവിടെ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയാവുന്നു—ചരിത്രത്തിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ, നാളെ നമ്മൾ കൈവശം വയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഈ മണ്ണ്, ആരുടെ ഓർമ്മകളായിരിക്കും അവിടെ അവശേഷിപ്പിക്കുക? ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലാൻ ഇനിയും ഒരുപാട് ബാക്കിയുണ്ട്. “Kayar” നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നു.