அக்னிசாக்ஷி (நெருப்பால் சாட்சி)

லலிதாம்பிகா அந்தர்ஜனம் எழுதிய “Agnisakshi” நாவலைப் பற்றி ஒரு ரகசியம் உண்டு; இது வெறும் புனைவு மட்டுமல்ல, அந்தர்ஜனம் சமூகத்தின் இருண்ட அறைகளுக்குள் மூச்சுத் திணறிய நூற்றுக்கணக்கான பெண்களின் உண்மையான கண்ணீரின் சாட்சி. இந்த நாவலை அவர் தனது எழுபதாவது வயதில் எழுதத் தொடங்கினார் என்பதுதான் வியக்கத்தக்க உண்மை.

அந்த அறையில் தீபத்தின் சுடர் மெலிதாக ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது. நறுமணம் வீசும் சந்தனக் கட்டைகளின் வாசனையும், ஈரமான பழைய மரங்களின் மணமும் காற்றைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன. தேவகி மனம்பள்ளி அந்த இறுக்கமான அந்தப்புர சுவர்களுக்குள் சிறைபட்டிருக்கிறாள். வெளியே சுதந்திரக் காற்றின் அழைப்பு, உள்ளே சமூகத்தின் இரும்புச் சங்கிலிகள். அவள் தனது கணவன் உண்ணி நம்பூதிரியின் கண்களைப் பார்க்கிறாள். அந்தப் பார்வையில் அன்பு இல்லை, வெறும் அதிகாரம் மட்டுமே மிச்சம் இருக்கிறது.

எனக்கு இன்றும் மறக்க முடியாத ஒரு உரையாடல் இது. தன் தளைகளை உடைக்கத் துடிக்கும் தேவகி, மெல்லிய குரலில் கேட்கிறாள்: “இந்தச் சடங்குகள் எனக்கானவைதானா, அல்லது என்னை அழிப்பதற்கானவா?” அதற்கு உண்ணி நம்பூதிரியின் பதில், “உனக்கான விதியை நீயே மாற்ற முடியாது, தேவகி” என்பதுதான்.

[medium pause]

தேவகியின் மனமோ ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது. “நான் எரியும் நெருப்பல்ல, எரியூட்டப்பட்டவள். என்னைச் சுற்றியிருக்கும் சாட்சிகள் மனிதர்கள் அல்ல, வெறும் சாம்பல்” என்று அவள் தனக்குள் அலறிக்கொண்டிருக்கிறாள். அவளது போராட்டம் என்பது வெறும் வீட்டைத் துறப்பதல்ல, தன் ஆன்மாவை மீட்டெடுப்பது.

லலிதாம்பிகா அந்தர்ஜனம் மிகச்சிறந்த ஒரு கைவண்ணத்தைக் கொண்டுள்ளார். அவர் எழுதுகிறார்: “தீயினால் சுட்ட வடுவை விட, சமூகத்தால் சூட்டப்பட்ட வடு ஆழமானது.” இந்த நாவல், மதம் மற்றும் கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் பெண்ணின் சுதந்திரம் எப்படி நசுக்கப்படுகிறது என்பதை ரத்தமும் சதையுமாகப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.