கீதாஞ்சலி

உங்கள் அகங்காரத்தின் சுமை பாரமாக இருக்கிறதா? உங்களை நீங்களே முழுமையாகத் தியாகம் செய்துவிட்டால், எஞ்சியிருப்பது என்ன என்று எப்போதாவது சிந்தித்துப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? இந்த வினாக்களுக்கான விடைதான் ரவீந்திரநாத் தாகூரின் “Gitanjali (Song Offerings)”. எளிமையாகச் சொன்னால், கடவுளுடனான ஒரு உரையாடலே இந்த நூல். ஒரு பன்னிரண்டு வயது சிறுவன் கூடப் புரிந்து கொள்ளும் வகையில், இறைவனோடு ஒன்றிணைவதே ஒரு மனிதனின் வாழ்வின் உச்சகட்டப் பயன் என்பதை இது விளக்குகிறது.

இந்த படைப்பில் தாகூர் ஒரு கவிஞராக மட்டுமல்ல, ஒரு ஆன்மீகத் தேடல் கொண்ட மனிதராக வெளிப்படுகிறார். அவர் எழுதுகிறார்: “எனது அகங்காரத்தை என் காலடியில் வீழ்த்தி, உனது பாதங்களுக்குப் பணிந்து சமர்ப்பிக்கிறேன்.” இந்த வரிகள், மனிதன் தன் ஈகோவைத் துறக்கும்போது மட்டுமே உண்மையான விடுதலையை அடைகிறான் என்பதை உணர்த்துகிறது. [short pause]

தாகூர் நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் ஆசியர் என்பது உலகறிந்த செய்தி. ஆனால், ஏன் இந்த நூல் இன்றும் வாசிக்கப்படுகிறது? அவர் கடவுளைக் கோயில்களில் தேடாமல், உழைக்கும் மனிதர்களுக்குள்ளும், இயற்கையின் எழிலிலும் தேடுகிறார். “புல்லின் நுனியில் பனித்துளியாக அவன் இருக்கிறான்” என்று அவர் குறிப்பிடும்போது, தெய்வீகம் என்பது எங்கோ வெகுதூரத்தில் இல்லை, நம்முடன் கலந்தே இருக்கிறது என்ற உண்மையை அவர் உரக்கச் சொல்கிறார். [medium pause]

சிலர் தாகூரின் இந்த இறைத் தேடலை வெறும் கற்பனை என்கிறார்கள். ஆனால், தாகூர் இதற்கு வலுவான பதிலைத் தருகிறார்: “வாழ்க்கையின் துன்பங்களும், துயரங்களும் வெறும் சுமை அல்ல, அவை நம்மை இறைவனிடம் கொண்டு சேர்க்கும் படிக்கட்டுகள்.” [sigh]

[short pause] தாகூரின் எழுத்துகள் நம்மை ஒரு மெல்லிய தியான நிலைக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. இந்த நூலில் உள்ள ஒவ்வொரு பாடலும், ஒரு இசைப் படைப்பைப் போல நம் ஆன்மாவைத் தீண்டுகிறது. நீங்கள் ஒரு அமைதியான தருணத்தைத் தேடுகிறீர்கள் என்றால், அல்லது வாழ்வின் அர்த்தத்தை உணர விழைகிறீர்கள் என்றால், இந்த வரிகள் உங்களுக்கானவை.

இறுதியாக, நம் வாழ்வின் சுக்கானை இறைவனிடம் விட்டுக்கொடுத்துவிட்டு, வெறும் பாடலாக மாறுவதில் உள்ள பேரானந்தம் என்ன? அதற்கான விடை, இந்த நூலின் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஒளிந்திருக்கிறது. வாசிப்பின் மாயம் உங்களை எங்கே அழைத்துச் செல்லும் என்று நினைக்கிறீர்கள்?