நஷ்டநீர் (தி ப்ரோக்கன் நெஸ்ட்)

ரவீந்திரநாத் தாகூர் தனது சொந்த வாழ்க்கையின் தனிமையையும், பெண்களின் மனவெளிகளுக்குள் இருக்கும் நுட்பமான உலகையும் கவனித்ததன் விளைவாக உருவானதுதான் ‘Nashtanir (The Broken Nest)’. ஒரு வீட்டின் நான்கு சுவர்களுக்குள் சிறைபட்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணின் அறிவுத்தாகமும், அந்தத் தாகம் உருவாக்கும் உணர்ச்சிப் போராட்டமுமே இந்த நாவலின் ஆன்மா.

கொல்கத்தாவின் அந்தப் பெரிய மாளிகையில், ஜன்னல் வழியே தெரியும் தெருவைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறாள் சாருலதா. அந்த அறை மல்லிகை மலர்களின் நறுமணமும், பழைய புத்தகங்களின் வாசனையும் கலந்த ஒரு மெல்லிய உணர்வைத் தருகிறது. [short pause] அவளுடைய கணவர் பூபதி தனது செய்தித்தாள் பணியில் மூழ்கியிருக்க, சாருவின் தனிமையைப் போக்க அவனது தம்பி அமல் வருகிறான்.

அங்கே ஒரு காட்சி என் மனதை விட்டு நீங்கவே இல்லை. அமல், சாருவின் கவிதை முயற்சிகளைப் பாராட்டும்போது, சாருவின் கண்கள் மின்னுகின்றன. “உன்னுடைய வரிகளில் ஒரு புதிய உயிர் இருக்கிறது சாரு,” என்று அமல் சொல்லும்போது, அவள் அடையும் அந்த ஆனந்தம், அதுவரை அவள் அறியாதது. ஆனால், பூபதியின் அலட்சியமும், அமலின் திடீர் பிரிவும் அந்த அழகான உலகை ஒரு நொடியில் சுக்குநூறாக உடைக்கிறது.

இந்த நாவல் சொல்லும் ஆழமான உண்மை என்னவென்றால், அன்பும் அறிவுப்பூர்வமான புரிதலும் இல்லாத ஒரு உறவு, எவ்வளவு ஆடம்பரமான மாளிகையாக இருந்தாலும் அது ஒரு சிறைச்சாலைதான். [sigh] சாருவின் உள்ளத்தில் ஓடும் அந்த மெல்லிய ஊடாட்டம், “நான் தேடியது அன்பையா அல்லது என் அடையாளத்தையா?” என்ற கேள்வியை நமக்குள் எழுப்புகிறது. [medium pause]

தாகூரின் எழுத்து நடை அற்புதம். அவர் சொற்களைக் கொண்டு ஒரு ஓவியத்தை வரைவார். “தனிமை என்பது ஒரு கானல் நீர், அது நெருங்க நெருங்க மறைந்துவிடும்,” என்று அவர் எழுதுவது, சாருவின் வலியை அப்படியே கடத்துகிறது. உறவுகளின் பலவீனங்களையும், மனித மனதின் ஆழமான ஏக்கங்களையும் இவ்வளவு நுணுக்கமாகச் சொல்லும் படைப்பு இது.

அந்தக் கூடுகளும், உறவுகளும் எப்படி உடையத் தொடங்குகின்றன என்பதை அறிய, அந்த இறுதிக் காட்சியை நீங்கள் நேரில் வாசிக்க வேண்டும். ‘Nashtanir (The Broken Nest)’ வெறும் கதை அல்ல; அது ஒவ்வொரு பெண்ணின் மனதின் ரகசியப் பக்கங்கள். அந்தச் சிதைந்த கூட்டில் மிஞ்சியிருக்கும் உண்மைகளை நீங்கள் தேடித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய தருணம் இது.