ಸಂಚಯಿತ

ಮಾನವನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಆಳವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ, ಮೌನದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಹುಡುಕುವ ಧೈರ್ಯ ನಿಮಗಿದೆಯೇ? ಈ ಜಗತ್ತು ಅಸ್ಥಿರವಾದದ್ದು ಎಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆಯನ್ನೇ “Sanchayita” ನಮಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಕವಿತೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಲ್ಲ; ಇದು ರವೀಂದ್ರನಾಥ ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನುದ್ದಕ್ಕೂ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನ.

ಈ ಪುಸ್ತಕದ ತಿರುಳು ಇಷ್ಟೇ: ಬದುಕಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ, ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಘನತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಗೆಲುವು. [short pause]

ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರು ‘ಸೋನಾರ್ ತಾರಿ’ (ಚಿನ್ನದ ದೋಣಿ) ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದೆ, ಆದರೆ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕೇವಲ ಕವಿತೆ ಮಾತ್ರ.” ಇದು ಲೌಕಿಕ ಸಾಧನೆಗಳ ಕ್ಷಣಿಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕೇವಲ ಕವಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ. ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ಹಂಚುವ ಪ್ರೇರಣೆಯೇ ಈ ಕೃತಿಯ ಹುಟ್ಟು.

ಅವರ ಪ್ರಮುಖ ವಾದವೆಂದರೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯು ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಶಿಕ್ಷಕ. ಉರ್ವಶಿಯ ಅಧರಗಳಲ್ಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾವು-ನೋವುಗಳ ನಡುವಿನ ನಂಟು, ಮಾನವನ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದು ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ‘ಚಿತ್ತ ಜೇಥಾ ಭಯಶೂನ್ಯೋ’ ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಭಾರತದ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ: “ಎಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಭಯವಿಲ್ಲದಿದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನದ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.” [medium pause]

ಈ ಕೃತಿಯ ಬಗೆಗಿನ ಒಂದು ವಿಮರ್ಶೆಯೆಂದರೆ, ಇದು ಅತಿಯಾದ ಆದರ್ಶವಾದದತ್ತ ವಾಲುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರು ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯ ಕಠೋರತೆಯನ್ನು ಅರಿಯದವರಲ್ಲ; ಅವರ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಡತನ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯದ ನೋವುಗಳೂ ಇವೆ. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ, ಆದರ್ಶವೇ ನಮಗೆ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಬದಲಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ.

ಟ್ಯಾಗೋರ್ ಅವರು ಕೇವಲ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಒಂದು ನೀಲನಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. [sigh] ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಬದುಕುವ ಅರ್ಥವೇನು? ಸಾವಿನ ನಂತರವೂ ನಾವು ಉಳಿಯುವುದು ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವೇ?