ಪದ್ಮಾ ನದಿರ್ ಮಾಝಿ

ಕುಬೇರ, ಪದ್ಮಾ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಹೆಣಗಾಡುವ ಮೀನುಗಾರ. ಬದುಕಿನ ಬವಣೆ ಮತ್ತು ಬಡತನದ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿರುವ ಅವನಿಗೆ, ನದಿಯ ಅಲೆಗಳೇ ಜೀವನದ ಏಕೈಕ ಆಧಾರ. ಆದರೆ ಹಠಾತ್ತನೆ ಎದುರಾಗುವ ಹೊಸೇನ್ ಮಿಯಾನ್ ಎಂಬ ನಿಗೂಢ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಕುಬೇರನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ. [short pause] ಇದು ಮಾಣಿಕ್ ಬಂಡೋಪಾಧ್ಯಾಯರ ‘Padma Nadir Majhi’ ಕಾದಂಬರಿಯ ಹೃದಯಭಾಗ.

ನಾನಿನ್ನೂ ಮರೆಯದ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವಿದೆ. ಪದ್ಮಾ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬು ಕವಿದಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದೆಯಾದ ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಮೀನಿನ ವಾಸನೆ. ಕುಬೇರ ದೋಣಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ, ಅತ್ತ ಕಡೆ ಕಪಿಲೆ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಕಪಿಲೆ ಕೇಳುತ್ತಾಳೆ, “ನೀವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಈ ನದಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೀರಾ?” ಕುಬೇರ ಮೌನವಾಗಿ ನದಿಯತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಡೆ ಮನೆ, ಇನ್ನೊಂದು ಕಡೆ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಭವಿಷ್ಯದ ಭಯ. [medium pause] ಇಲ್ಲಿ ಮಾಣಿಕ್ ಬಂಡೋಪಾಧ್ಯಾಯರು ಮಾನವನ ಸಹಜ ಆಸೆ ಮತ್ತು ಮಿತಿಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆಂದರೆ, ಓದುಗನಿಗೆ ಕುಬೇರನ ಅಸಹಾಯಕತೆ ತನ್ನದೇ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಒಂದು ಮೀನುಗಾರನ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಅಧಿಕಾರ, ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಹೋರಾಟದ ಕನ್ನಡಿ. “ಪದ್ಮೆಯು ರಕ್ಕಸಿಯಂತೆ ಹಸಿದಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳು ಮನುಷ್ಯನ ದುರಾಸೆಯನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಾಳೆ” ಎಂಬ ಸಾಲು ಕಾದಂಬರಿಯ ತಾತ್ವಿಕತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. [sigh] ಲೇಖಕರು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದ ರೀತಿ ಅದ್ಭುತ. ಅವರ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ತೀಕ್ಷ್ಣವೆಂದರೆ, ಕಣ್ಣೆದುರೇ ಮೀನುಗಾರರ ಬದುಕು, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಆಸೆಗಳು ಜೀವಂತವಾಗುತ್ತವೆ.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಕುಬೇರ ಮೈನಾದ್ವೀಪದ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಹೊರಬಂದು ತನ್ನ ಅಸ್ಮಿತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಇದು ಸೋಲಲ್ಲ, ಇದು ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯದ ಅರಿವು. ಹೊಸೇನ್ ಮಿಯಾನಿನ ಮಾಯಾಜಾಲದ ಮುಂದೆ ಕುಬೇರ ಅಧೀನನಾಗುತ್ತಾನೋ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ? [long pause] ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ಕುಬೇರನ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರದ ಹಿಂದಿರುವ ಮೌನವನ್ನು ಅರಿಯಲು, ನೀವು ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಓದಲೇಬೇಕು. ಇದು ಬರೀ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕುಳಿವಿನ ಒಂದು ಮಹಾಕಾವ್ಯ.