ബലൂത

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ഒരു സമൂഹം ചവിട്ടിമെതിക്കുമ്പോൾ, അതിജീവിക്കാനുള്ള വജ്രായുധം എന്താണ്? ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരമാണ് ദയാ പവാറിന്റെ “Baluta”. ഒരു കുട്ടിയായാലും മുതിർന്നവനായാലും, ജാതിയുടെ വേലിക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ വീർപ്പുമുട്ടുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ അഗ്നിയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥയാണിത്.

മഹാരാഷ്ട്രയിലെ ദളിത് ജീവിതത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയായ ഈ ആത്മകഥയിൽ, ദയാ പവാർ തന്റെ ബാല്യകാലത്തെ വേദനകളെ അതീവ തീക്ഷ്ണതയോടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നു. ജാതിപ്പേരുകൾ വിളിച്ച് അധിക്ഷേപിക്കപ്പെടുന്നതും, പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തപ്പെടുന്നതും, തൊട്ടുകൂടായ്മയുടെ കയ്പുനീർ കുടിക്കുന്നതും സാധാരണമായിരുന്ന ഒരു കാലത്തെ അദ്ദേഹം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. അക്കാലത്തെക്കുറിച്ച് പവാർ എഴുതുന്നു: “ഞാൻ വെറുമൊരു ദരിദ്രനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് എന്റെ അസ്തിത്വം തന്നെ മറ്റുള്ളവർക്ക് അയിത്തമായിരുന്നു.” ഈ വരികൾ വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ തറയ്ക്കുന്നത്, മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ നികൃഷ്ടനായി കാണുന്നു എന്നതിന്റെ ഭയാനകമായ സത്യം ഇതിലുള്ളതുകൊണ്ടാണ്.

ദയാ പവാറിന്റെ ഈ കൃതി വെറുമൊരു ഓർമ്മക്കുറിപ്പല്ല, മറിച്ച് ജാതിവ്യവസ്ഥ എന്ന അനാചാരത്തിനെതിരെയുള്ള വലിയൊരു പോരാട്ടമാണ്. പട്ടിണിയും അവഗണനയും നിറഞ്ഞ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾക്കിടയിലും, അക്ഷരങ്ങളിലൂടെ അദ്ദേഹം തനിക്കുവേണ്ടി ഒരു ലോകം പണിതുയർത്തി. ബി.ആർ. അംബേദ്കറുടെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഊർജ്ജം ഉൾക്കൊണ്ട്, തന്റെ സമുദായത്തിന്റെ ശബ്ദമായി അദ്ദേഹം മാറി. മുംബൈയിലെ ചേരികളിലെ ജീവിതവും, അവിടുത്തെ തൊഴിൽപരമായ ചൂഷണങ്ങളും അദ്ദേഹം കൃത്യമായി വിവരിക്കുന്നുണ്ട്. പലപ്പോഴും ഇതിനെതിരെ വിമർശനങ്ങൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട് – ഇത്രയും തുറന്നെഴുതണമായിരുന്നോ എന്ന്. എന്നാൽ പവാർ മറുപടി പറയുന്നത് വളരെ വ്യക്തമാണ്; സത്യം അലോസരപ്പെടുത്തുന്നതാണെങ്കിൽ, അത് പറഞ്ഞേ തീരൂ. [medium pause]

ദയാ പവാർ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഒരു പോരാളിയാണ്. തന്റെ ജീവിതം തന്നെ ഒരു ആയുധമാക്കി മാറ്റിയ അദ്ദേഹം, വരുംതലമുറയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു വലിയ ചോദ്യം ബാക്കിവെക്കുന്നു. ജാതിയുടെ വേലിക്കെട്ടുകൾ തകർത്ത്, സമത്വമുള്ള ഒരു ലോകത്തിനായി നമുക്ക് എങ്ങനെ ഒരുമിച്ച് നടക്കാം?

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ ഒരു സമൂഹം ചവിട്ടിമെതിക്കുമ്പോൾ, അതിജീവിക്കാനുള്ള വജ്രായുധം അറിവും തിരിച്ചറിവുമാണെന്ന് “Baluta” നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. [short pause] ഈ അനുഭവം നിങ്ങൾ സ്വയം വായിച്ചറിയേണ്ടതാണ്.