ಬಾಲುತಾ

ಭಾರತೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಬದಲಿಸಿದ ಕೃತಿ ‘Baluta’. ದಲಿತರ ನೋವಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇವಲ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳದೆ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆಯ ವಿರುದ್ಧದ ಒಂದು ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿದ ಶಕ್ತಿ ಈ ಕೃತಿಗಿದೆ. ಇದು ಸಮಾಜದ ಕೆಳಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಘನತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಧೀರ ಪಯಣ.

ದயா ಪವಾರರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಕಹಿ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ತೆರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮಹಾರ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಇವರ ಬಾಲ್ಯ, ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅವಮಾನಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ದயா ಪವಾರರು ಒಂದು ಕಡೆ ಹೀಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ನಾನು ಬದುಕಿರುವುದು ನನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಸಮಾಜ ನಮಗೆ ಕಲ್ಪಿಸಿದ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರುವ ಹೋರಾಟವಾಗಿತ್ತು.” ಈ ಮಾತು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಮೂಲತತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ, ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನು ನಡೆಸುವ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟವೇ ಮನುಷ್ಯತ್ವದ ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥ.

ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಪ್ರಮುಖ ವಾದವೆಂದರೆ, ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂಬುದು ಕೇವಲ ಮನೋರಂಜನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಬದಲಾವಣೆಯ ದನಿ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಬಡತನ ಮತ್ತು ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ನೈಜವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಶಿಕ್ಷಣವು ಹೇಗೆ ವಿಮೋಚನೆಯ ದಾರಿಯಾದರೂ, ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಸಾಕ್ಷ್ಯಸಹಿತ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ವಿಚಾರಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾದ ಪವಾರರು, ತಮ್ಮ ಅನುಭವಗಳನ್ನೇ ಬಂಡವಾಳವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣು ತೆರೆಸಿದರು.

ಕೆಲವರು ಈ ಕೃತಿಯ ನೇರ ಮತ್ತು ಕಠೋರ ಭಾಷೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಪವಾರರು ಅದಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಉತ್ತರ ತುಂಬಾ ಸರಳ: “ಯಾವುದೇ ಸತ್ಯ ಮರೆಮಾಚಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಮರೆಮಾಚಿದ ಸತ್ಯಗಳೇ ಇಂದಿನ ಶೋಷಣೆಗೆ ಕಾರಣ.” [medium pause] ತಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಅವಮಾನಗಳು, ಮುಂಬೈನ ಕಠಿಣ ಬದುಕು ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೂಲಕ ದೊರೆತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಅವರು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. [sigh]

ದயா ಪವಾರರ ಈ ಆತ್ಮಕಥೆಯು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಇದು ತಲೆಮಾರುಗಳ ದಲಿತರ ಅಳಲು ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕೂಗು. ಸಮಾಜದ ಕೆಳಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ತನ್ನ ಘನತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು, ನೀವು ‘Baluta’ ಓದಲೇಬೇಕು. ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ, ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ನೀವು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಯೇ ಬದಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬದಲಾವಣೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ? ಉತ್ತರ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ.