ஒடலா பிட்டா (மண்ணின் குழந்தைகள்)

அநீதி இழைக்கப்பட்ட ஒரு மனிதன், தனக்கு இழைக்கப்பட்ட கொடுமைகளைத் தட்டிக்கேட்கத் துணிந்தால், அதைத் தடுக்கும் அதிகாரம் எத்தனை ஆயிரம் முகங்களைக் கொண்டது? இந்த வினாவுக்கான விடைதான் தேவனூரு மகாதேவாவின் ‘Odala Bidda’.

கர்நாடகத்தின் ஒரு சிறு கிராமத்தில், அதிகாலைப் பனியில் நனைந்தபடி நிலத்தில் வியர்வை சிந்துகிறார்கள் கேஞ்சாவும் அவன் தாய் பசம்மாவும். மண்ணின் வாசனையோடு கலந்திருக்கிறது அவர்களின் வறுமை. நிலப்பிரபுக்களின் அதிகாரப் பசி, அந்த எளிய மக்களின் இரத்தத்தை உறிஞ்சும் கொடூரத்தை தேவனூரு மகாதேவா மிக நுணுக்கமாக விவரிக்கிறார்.

நான் மறக்க முடியாத ஒரு காட்சி உண்டு. கேஞ்சா தனது சமூகத்தின் நில உரிமைக்காகப் போராடத் துணிகிறான். அவனது விழிகளில் இப்போது அச்சமில்லை; ஒரு தீப்பொறி இருக்கிறது. கிராமத்துச் சந்தியில், நிலப்பிரபுவின் ஏளனப் பார்வைக்கு நடுவே கேஞ்சா கேட்கிறான், “இந்த மண்ணில் நாங்கள் பிறந்து, இந்த மண்ணிற்காகவே எங்கள் வாழ்வை ஒப்படைத்த பின்னும், ஏன் இந்த மண்ணிற்கு நாங்கள் அந்நியர்களாக இருக்கிறோம்?” [short pause]

அவனது தாயின் மனதிற்குள் ஒரு தவிப்பு இருக்கிறது. பசி தரும் வலியை விட, தன் மகன் அதிகாரத்திற்கு எதிராகப் போரிடும்போது ஏற்படும் மரண பயம் அவளைப் பாடாய்ப்படுத்துகிறது. ஆனாலும், அடிமைப்பட்டுக் கிடப்பதை விட, நிமிர்ந்து நின்று போராடி மடிவதே மேலானது என்ற உண்மையை அவள் உணர்கிறாள்.

தேவனூரு மகாதேவாவின் எழுத்து தனித்துவமானது. அவர் சொற்களைக் கொண்டு சுவர்களை எழுப்பவில்லை; அந்தச் சுவர்களை உடைக்கும் ஆயுதங்களைச் செதுக்குகிறார். “மண்ணின் மக்களே மண்ணின் உரிமையாளர்கள்” என்பதை மிக ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறார் இந்த நூல். நீதி மன்றத்தின் தீர்ப்புகள் அதிகார வர்க்கத்திற்குச் சாதகமாக இருந்தாலும், ஒரு சமூகம் விழித்துக்கொண்டால் அதை எந்தச் சங்கிலியும் தடுத்து நிறுத்த முடியாது என்பதை இந்தச் கதை உரக்கச் சொல்கிறது. [medium pause]

இந்தச் சமூகத்தின் அதிகாரப் படிநிலை, காதல், வறுமை, மற்றும் மாறாத உறுதியைப் பேசும் ‘Odala Bidda’, வெறும் கதையல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் ஆன்மா. கேஞ்சாவின் போராட்டம் வெற்றி பெற்றதா? அல்லது அதிகாரத்தின் காலடியில் அவன் நசுக்கப்பட்டானா? அந்தப் போராட்டத்தின் இறுதி முடிவு என்ன?