സാക്ഷി

റെയിൽവേ ട്രാക്കിലെ ഇരുമ്പുപാളികൾക്ക് അപ്പുറം, ഏകാന്തതയുടെ വലിയൊരു ഭാരവുമായി ജീവിക്കുന്ന ആ ഗേറ്റ് കീപ്പറെ ഒന്നു സങ്കൽപ്പിക്കുക. അയാളുടെ ലോകം തീവണ്ടികളുടെ ഇരമ്പലിലും, സിഗ്നൽ ലൈറ്റുകളുടെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്. എന്നാൽ, ആ രാത്രിയിൽ അയാളുടെ കൺമുന്നിൽ നടന്ന ആ ക്രൂരകൃത്യം അയാളുടെ ചിട്ടയായ ജീവിതത്തെ എന്നെന്നേക്കുമായി തകർത്തു കളയുന്നു. ഒരു സ്ത്രീ ആക്രമിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ഇടപെടണോ അതോ നിശബ്ദനായി നോക്കിനിൽക്കണോ എന്ന ആ നിമിഷത്തിലെ മരവിപ്പ്—അതാണ് യു.ആർ. അനന്തമൂർത്തിയുടെ ‘Sakshi’ എന്ന കൃതിയുടെ കാതൽ.

തണുത്തുറഞ്ഞ ആ രാത്രിയിൽ, സ്റ്റേഷനിലെ മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം ചുവരുകളിൽ ഭയാനകമായ നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തുന്നു. കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ ഉരസുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. പെട്ടെന്നാണ് ആ നിലവിളി ഉയരുന്നത്. ഗേറ്റ് കീപ്പർ [short pause] ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അയാൾ അങ്ങോട്ട് ഓടണോ, അതോ വാതിലടച്ച് ഈ ഭീകരതയിൽ നിന്ന് ഒളിക്കണോ? ഭയം അയാളുടെ തൊണ്ടയിൽ കുരുങ്ങുന്നു.

“എനിക്ക് ഒന്നും കാണാനില്ല, ഒന്നും കേൾക്കാനില്ല…” അയാൾ സ്വയം മന്ത്രിക്കുന്നു. ഈ ആത്മഭാഷണം വെറുമൊരു ഭയമല്ല, മറിച്ച് തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ കൊലപ്പെടുത്താനുള്ള ഒരു ശ്രമമാണ്. യു.ആർ. അനന്തമൂർത്തിയുടെ തൂലിക ഇവിടെ അത്ഭുതകരമാണ്. അനാവശ്യമായ വർണ്ണനകളില്ലാതെ, മനുഷ്യന്റെ അധമമായ ഭീരുത്വത്തെയും കുറ്റബോധത്തെയും അദ്ദേഹം വളരെ ലളിതമായി തുറന്നുകാട്ടുന്നു. “അറിവുള്ളവനാണ് ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റവാളി,” എന്ന് ഈ കൃതി നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ ‘Sakshi’ വെറുമൊരു കഥയല്ല; മറിച്ച് നിസ്സഹായതയുടെയും മൗനത്തിന്റെ കൂട്ടുപ്രതികളാകുന്ന നമ്മളെ ഓരോരുത്തരെയും കണ്ണാടിക്കുമുന്നിൽ നിർത്തുന്ന ഒരു അനുഭവമാണ്. [medium pause] അയാൾ പിന്നീട് ജീവിക്കുന്നത് ആ പഴയ ഗേറ്റ് കീപ്പറായല്ല, മറിച്ച് തന്റെ തന്നെ നിശബ്ദതയുടെ തടവുകാരനായാണ്. കുറ്റബോധം എങ്ങനെ ഒരു മനുഷ്യനെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് തിന്നുതീർക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ് ഈ നോവലിലെ ഓരോ വരികളും.

ഈ കഥ വായനക്കാരെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ആ ഗേറ്റ് കീപ്പർ തിരഞ്ഞെടുത്ത മൗനം ശരിയായിരുന്നോ? അതോ അയാളുടെ ജീവിതം ആ നിമിഷം അവസാനിച്ചോ? ഈ ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം തേടി, മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ ഇരുളടഞ്ഞ ഇടനാഴികളിലൂടെയുള്ള ഈ യാത്ര, നിങ്ങളെയും ഒരുകാലത്ത് ചിന്തിപ്പിക്കും. [sigh] ‘Sakshi’ വായിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങളും അറിയാതെ ഒരു സാക്ഷിയായി മാറുന്നു.