சந்தியாகாலதல்லி மைக்கு

இந்தக் கதையின் இறுதிப் பக்கத்தை நீங்கள் வாசிக்கும்போது, அதிகாரத்தையும், தனிமையையும், சமூகத்தின் மீதான உங்கள் புரிதல் முற்றிலும் தலைகீழாக மாறியிருக்கும். பி. லங்கேஷின் “Sandhyakaaladalli Myakku” வெறும் கதைகளின் தொகுப்பல்ல; அது நவீன இந்தியாவின் முகத்தில் அறையப்பட்ட ஒரு கண்ணாடி.

அதிகார வர்க்கத்தின் வீழ்ச்சியை அமைதியாக வேடிக்கை பார்க்கும் ஒரு கல்லை விட, ஒரு நரியுடன் நட்புகொள்ளும் முதிய காவலாளியின் தவிப்பு நம்மை உலுக்குகிறது. லங்கேஷ் விவரிக்கும் அந்தச் சூழலை கற்பனை செய்து பாருங்கள். மங்கலான மாலை நேரத்து ஒளி, பழைய கட்டடத்தின் சுவர்களில் நீண்ட நிழல்களைப் பரப்புகிறது. காற்றில் ஊசிப்போன இலைகளின் வாசனையும், தூரத்துச் சாலையின் இரைச்சலும் கலந்திருக்கின்றன. அந்த முதியவர், தன் கையில் இருக்கும் துருப்பிடித்த கைவிளக்கை அணைக்காமல், இருளை ஒரு நண்பனைப் போல வரவேற்கிறார்.

[medium pause]

அவர் தனக்குள் இப்படிச் சொல்லிக்கொள்கிறார்: “இந்த உலகம் எனக்காகக் காத்திருக்கவில்லை, நானும் இதற்காகக் காத்திருக்கவில்லை. ஆனால், இந்த நரி மட்டும் ஏன் என் தவிப்பைப் புரிந்துகொள்கிறது?”

“Sandhyakaaladalli Myakku” புத்தகத்தில் எனக்குப் பிடித்த ஒரு காட்சி உண்டு. அறிவுஜீவிகளின் வட்டமொன்றில் நடக்கும் அந்த உரையாடல் இது. ஒரு புரட்சியாளர் கேட்கிறார், “நாம் மாற்றத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறோம், ஆனால் நமது சொற்கள் ஏன் வெறும் காற்றாகவே கரைந்து போகின்றன?” அதற்கு மறுபுறம் ஒரு மெல்லிய குரல் கேட்கிறது: “ஏனென்றால், நாம் உண்மையை எதிர்கொள்ள அஞ்சுகிறோம்.”

[short pause]