ಮೇರಿ ಪ್ರಿಯ ಕಹಾನಿಯಾಂ

ಮೋಹನ್ ರಾಕೇಶ್ ಅವರ ‘Meri Priya Kahaniyan’ ಕೃತಿಯು ಕೇವಲ ಕಥೆಗಳ ಸಂಗ್ರಹವಲ್ಲ; ಇದು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯೋತ್ತರ ಭಾರತದ ಆತ್ಮದ ಒಳಗೆ ನಡೆಯುವ ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ಈ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಬರೆಯುವಾಗ ರಾಕೇಶ್ ಅವರು ಯಾವುದೇ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಬೆನ್ನತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಬೆಳಕಿಗೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದರು.

ಈ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವೊಂದು ಕುಳಿತಿರುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಲೂ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ವಾಸನೆ, ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಬೀಳುವ ಮಳೆ ಹನಿಗಳ ಸದ್ದು, ಮತ್ತು ಆ ಪಾತ್ರದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುವ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಭಾರ. ಅಲ್ಲಿನ ವಾತಾವರಣವು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದೆ.

ಒಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯನ್ನು ನೋಡಿ: ಪಾತ್ರವೊಂದು ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತದೆ, “ನಾವು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವುದು ಶಾಂತಿಯನ್ನೋ ಅಥವಾ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುವುದನ್ನೋ?” ಅದಕ್ಕೆ ದೊರಕುವ ಮೌನವೇ ಈ ಕೃತಿಯ ಜೀವಾಳ. ಮೋಹನ್ ರಾಕೇಶ್ ಅವರ ಬರಹಗಾರಿಕೆಯ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದು ಅವರ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಯಲ್ಲಿ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ, “ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಇರುವ ಅಂತರವು ಮೌನಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಮಾಪಕವೇ ಇಲ್ಲ.”

ಈ ಸಂಗ್ರಹವು ಮನುಷ್ಯನೊಳಗಿನ ಏಕಾಂಗಿತನ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹುಡುಕಾಟವನ್ನು ಬಹಳ ನಿಖರವಾಗಿ ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು, ವಿಭಜನೆಯ ನೋವು, ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿನ ಬಿರುಕುಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಮನುಷ್ಯ ಹೇಗೆ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿನ ಸಾರ. ಲೇಖಕರು ಇಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಕಠೋರ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಾರೆ. [sigh]

‘Meri Priya Kahaniyan’ ಕೃತಿಯು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ನಾವು ಇಂದಿನ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ನಮ್ಮ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಅಥವಾ ಆ ಬೇರುಗಳೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಉಸಿರಾಡಲು ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲವೇ? ಈ ಕಥೆಗಳ ಓದು ಕೇವಲ ಮನರಂಜನೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಒಂದು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಥೆಯ ಕೊನೆಯೂ ಒಂದು ಹೊಸ ಅರಿವಿನ ಆರಂಭ. ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆದರೆ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಭಾಗ ಮತ್ತೆ ಜೀವಂತವಾಗುವುದನ್ನು ನೀವು ಖಂಡಿತ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೀರಿ. ಆ ಅನುಭವಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಕೃತಿಯನ್ನು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಓದಲೇಬೇಕು.