ഹീർ രാഞ്ജ

ഈ കഥയുടെ അവസാനത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ ഇന്നുവരെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നതെല്ലാം തകിടം മറിയും. ഹീർ രഞ്ജ (Heer Ranjha) എന്ന ഇതിഹാസം കേവലം രണ്ട് പേർ തമ്മിലുള്ള പ്രണയകഥയല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവ് സാമൂഹികമായ വിലക്കുകളെ എങ്ങനെയാണ് അതിജീവിക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ നേർചിത്രമാണ്. വാരിസ് ഷാ എന്ന ഇതിഹാസകാരൻ 1766-ൽ രചിച്ച ഈ കാവ്യം, കാലത്തിന്റെ അതിരുകൾ ഭേദിച്ച് ഇന്നും പ്രസക്തമായി നിൽക്കുന്നു.

നദി തീരത്തെ ആ സന്ധ്യ ഓർക്കുക. ചെനാബ് നദിയുടെ ഇരമ്പലിൽ കാറ്റിന് ഒരുതരം നനവുള്ള ഗന്ധം. അവിടെ, പുൽമേടുകളിൽ രഞ്ജ തന്റെ ഓടക്കുഴലിൽ നിന്ന് പാതി ജീവനുള്ള രാഗങ്ങൾ ഉതിർക്കുന്നു. ഹീർ അങ്ങോട്ട് നടന്നു വരുമ്പോൾ, ചുറ്റുമുള്ള പ്രകൃതി പോലും മൗനിയാകുന്നു. അവിടെ വച്ചാണ്, ജാതിയുടെയും കുലത്തിന്റെയും വേലിക്കെട്ടുകളെ തകർക്കുന്ന ആ തീവ്രപ്രണയം ജനിക്കുന്നത്. [short pause]

“നിന്നെ തടയാൻ ഈ ലോകത്തിന് അധികാരമില്ല,” എന്ന് രഞ്ജ ഹീറിനോട് പറയുമ്പോൾ, ഭയത്തിന്റെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും ഇടയിലുള്ള നേർത്ത നൂൽപ്പാലത്തിലൂടെയാണ് അവരുടെ വാക്കുകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ സന്തോഷം തകർക്കാൻ കയ്ദോ എന്ന ക്രൂരന്റെ രൂപത്തിൽ വിധി വരുന്നു. ഹീർ അന്യന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മണവാട്ടിയായി അയക്കപ്പെടുമ്പോൾ, രഞ്ജ ഒരു സന്യാസിയായി മാറുന്നു. സ്നേഹത്തിനു വേണ്ടി സർവ്വസ്വവും ത്യജിക്കാൻ തയ്യാറായ ഒരുവന്റെ ഉള്ളിലെ വേദന വാരിസ് ഷാ വരച്ചുകാട്ടുന്നത് അവിശ്വസനീയമായ ചാരുതയോടെയാണ്.

ഈ കൃതിയുടെ കാതൽ ഇതാണ്: അധികാരം പ്രണയത്തെ കീഴ്പ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, മരണം മാത്രമാണ് ആ പ്രണയത്തിന് പൂർണ്ണത നൽകുന്നത്. വാരിസ് ഷായുടെ ശൈലിയിൽ ഓരോ വരിയും ഒരു ചിത്രമാണ്. അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു, “സ്നേഹം എന്നത് ഒരു അഗ്നിയാണ്, അതിൽ കത്തിയമരാത്തവർക്ക് സത്യം അറിഞ്ഞുകൂടാ.” [sigh]

ഈ പ്രണയകഥയിൽ എന്തിനാണ് ഹീർ ആ വിഷം കലർന്ന ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് മരണം അവരുടെ അവസാനത്തെ കൂടിക്കാഴ്ചയായി മാറുന്നത്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം തേടി നിങ്ങൾ ഈ പുസ്തകത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലണം. ഹീർ രഞ്ജ (Heer Ranjha) വെറുമൊരു കഥയല്ല, അത് പ്രണയിക്കുന്ന ഓരോ ഹൃദയത്തിന്റെയും നിത്യമായ പ്രാർത്ഥനയാണ്. ഈ യാത്രയുടെ അവസാനത്തിൽ നിങ്ങൾ പഴയ ആളായിരിക്കില്ല.