ಚನ್ ಚರ್ಹ್ದಾ ಏ

ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿನ ಕಠಿಣ ಸಾಮಾಜಿಕ ಗೋಡೆಗಳು—ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅರಸುವವರಿಗೆ ಈ ಗೋಡೆಗಳು ಬಂಧನಗಳಾಗುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಅದೇ ಬಂಧನಗಳೇ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತವೆ. ಜಸ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ ಕನ್ವಾಲ್ ಅವರ “Chann Charhdaa Ae (The Moon Rises)” ಕಾದಂಬರಿ ಅಂತಹದ್ದೇ ಒಂದು ವಿರೋಧಾಭಾಸದ ಸತ್ಯವನ್ನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತದೆ.

ಜೀತ ಮತ್ತು ಬಸಂತಿಯರ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಪ್ರೇಮಕಥೆಯಲ್ಲ; ಇದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಹೋರಾಟ. ಜೀತ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲು ಆತನ ಬೆವರಿನ ಹನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. [short pause] ಸುತ್ತಲಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಣಗಿದ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಮಣ್ಣಿನ ಸುವಾಸನೆ ದಟ್ಟವಾಗಿದೆ. ಬಸಂತಿಯನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಹೆದರಿಕೆ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಓದುಗನಿಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದ ತೀವ್ರತೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.

ಜಸ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ ಕನ್ವಾಲ್ ಅವರ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಶಕ್ತಿಯಿದೆ. ಅವರು ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ: “ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಟ್ಟಿಗಿರುವುದಲ್ಲ, ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ದನಿ ಎತ್ತುವ ಧೈರ್ಯವನ್ನೂ ಅದು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ.” ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ಆತ್ಮವೇ ಅದು. ಸಮಾಜದ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಶೋಷಣೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಜೀತ, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇಡೀ ಗ್ರಾಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ರೋಚಕ.

ಒಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೀತ ಮತ್ತು ಬಸಂತಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಪಲಾಯನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ನಿರರ್ಥಕ ಬದುಕು ಅವರನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಬೇರುಗಳತ್ತ ಕರೆತರುತ್ತದೆ. “ನಾವು ಇಲ್ಲಿಯವರಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ನೆಲವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದೆ” ಎಂಬ ಜೀತನ ಆಂತರಿಕ ಮಥನವು ಅತೀವ ವೇದನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. [sigh] ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ತನ್ನ ಮೂಲದ ಬಗೆಗಿನ ಸೆಳೆತವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.

ಈ ಕೃತಿಯು ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವನ್ನು ಭವ್ಯವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತದೆ. ಕನ್ವಾಲ್ ಅವರ ಭಾಷಾ ಶೈಲಿ ಎಷ್ಟು ಸರಳವೋ ಅಷ್ಟೇ ಆಳವಾದದ್ದು. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರೀತಿ ಅಪೂರ್ಣ, ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಲ್ಲದ ಹೋರಾಟವು ಸತ್ವಹೀನ ಎಂದು ಈ ಕೃತಿ ಸಾರುತ್ತದೆ.

ಮುಂದೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ? ಜೀತ ಮತ್ತು ಬಸಂತಿಯರು ಗ್ರಾಮದ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸಮಾಜದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಹೇಗೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಅವರ ಈ ಹೋರಾಟವು ಗ್ರಾಮದ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನೇ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ತಿಳಿಯಲು “Chann Charhdaa Ae (The Moon Rises)” ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ನೀವೇ ಆ ಬದಲಾವಣೆಯ ಭಾಗವಾಗುತ್ತೀರಿ.