சான் சர்தா ஏ (சந்திரன் எழுகிறது)

பஞ்சாபின் மண்வாசனையும், வயல்வெளிகளின் ஈரப்பதமும் ஒரு மனிதனின் பேனாவில் எப்படி உயிர் பெற முடியும் என்பதற்கு ஜஸ்வந்த் சிங் கன்வாலின் எழுத்து ஒரு சாட்சி. நிலப்பிரபுத்துவத்தின் பிடியில் சிக்கிய கிராமப்புற மக்களின் வலிகளையும், அவர்களின் ரத்தமும் வியர்வையும் கலந்த போராட்டங்களையும் கண்டு அவர் அடைந்த தகிப்புதான், “Chann Charhdaa Ae (The Moon Rises)” நாவலாக மலர்ந்தது. சமூகத்தின் இருண்ட பக்கங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவரும் ஒரு தீப்பந்தமாகவே அவர் இதைப் படைத்தார்.

கதையின் மையத்தில் ஜீட்டா என்ற இளைஞன் இருக்கிறான். அவன் காதல் கொள்ளும் வசந்தி, சமூகத்தின் சாதியக் கட்டமைப்பில் பெரும் தடைகளைச் சந்திக்கிறாள். ஜஸ்வந்த் சிங் கன்வால் எழுதிய அந்த மறக்க முடியாத காட்சி இது: கதிரவன் மறையும் அந்திவேளை. வயல்வெளியின் ஓரத்தில், ஈரமான மண்ணின் வாசனை காற்றில் கலந்திருக்க, மங்கலான ஒளியில் ஜீட்டா வசந்தியின் கைகளைப் பற்றிக்கொள்கிறான். [short pause]

அப்போது வசந்தி கேட்கிறாள், “இத்தனை எதிர்ப்புகளுக்கு நடுவே நாம் எங்கே செல்வோம்?”

அதற்கு ஜீட்டா உறுதியாகச் சொல்கிறான், “நிலம் நமது, மரம் நமது, இந்த வானம் கூட நம்முடையதுதான். பயத்தை நாம் விதைக்கவில்லை, அதை அறுக்கவே நாம் பிறந்திருக்கிறோம்.”

அவனது இந்த உரையாடல், ஒரு தனி மனிதன் சமூகத்தை மாற்ற நினைக்கும்போது எழும் எழுச்சியைக் காட்டுகிறது. அவர்கள் ஊரை விட்டு வெளியேறி, மீண்டும் அதே மண்ணிற்குத் திரும்பி வந்து, அடக்குமுறைக்கு எதிராக மக்களைத் திரட்டும் தருணங்கள் வியக்க வைக்கின்றன. [sigh]

ஜஸ்வந்த் சிங் கன்வாலின் எழுத்து நடை மிக அசாத்தியமானது; வறுமையின் கொடுமையையும் காதலின் மென்மையையும் ஒரே வாக்கியத்தில் கோர்க்கும் வல்லமை படைத்தது. “நிலம் வெறும் மண் அல்ல, அது மக்களின் கண்ணீர் கலந்த சரித்திரம்” என்று அவர் எழுதுவது, இந்த நாவலின் ஆழத்தை உணர்த்துகிறது.