ਵਨ ਅਰੇਂਜਡ ਮਰਡਰ

“One Arranged Murder” ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਕਤਲ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਭਾਰਤੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਉਸ ਖੋਖਲੇਪਣ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ‘ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ’ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਇਨਸਾਨੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੇਤਨ ਭਗਤ ਨੇ ਇਸ ਨਾਵਲ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਬਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਆਧੁਨਿਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਮਹਿਲ ਕਿੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਝੂਠੇ ਰਿਵਾਜ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਕਰਵਾ ਚੌਥ ਦੀ ਉਹ ਰਾਤ ਹੈ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਨਮੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਲਹੋਤਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹੀ ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਪਸਰੀ ਹੈ। ਸੌਰਵ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮੰਗੇਤਰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨੂੰ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ ਦੇਣ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਟੈਰੇਸ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗੀ ਪਈ ਹੈ। ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿੰਗੇ ਇਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮੌਤ ਦੀ ਕੌੜੀ ਗੰਧ ਹੈ। ਪੁਲਿਸ ਇਸਨੂੰ ਹਾਦਸਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੌਰਵ ਦਾ ਦੋਸਤ ਕੇਸ਼ਵ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹਾਦਸਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਡੂੰਘੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਹੈ।

ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੋ ਅਭੁੱਲ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਸੌਰਵ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਬੂਤਾਂ ਨੂੰ ਫਰੋਲਦੇ ਹਨ। ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਠੋਰਤਾ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖੋਜੀ ਕੋਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਸੌਰਵ, ਰੋਣਾ ਬੰਦ ਕਰ। ਇੱਥੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲੋਂ ਸੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।” ਸੌਰਵ, ਜਿਸਦੀ ਦੁਨੀਆ ਉਜੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਕੀ ਅਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਸਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼ ਦਿਵਾ ਸਕਾਂਗੇ?”

ਇਸ ਨਾਵਲ ਦਾ ਅਸਲੀ ਦਰਦ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ‘ਟਿੰਡਰ’ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਇਨਸਾਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਖੂਨ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਸਗੋਂ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। [ਸਿੱਧਾ ਸਾਹ ਲਓ] ਚੇਤਨ ਭਗਤ ਦੀ ਕਲਮ ਇੱਥੇ ਬੇਹੱਦ ਤੇਜ਼ ਹੈ; ਉਹ ਲਿਖਦੇ ਹਨ, “ਸੱਚਾਈ ਅਕਸਰ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੰਦ ਅਲਮਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।”

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਕੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਜਦੋਂ ਰਾਜ਼ ਖੁੱਲ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੋਈ ਬਾਹਰਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਕੀ ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਸੌਰਵ ਇਸ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਪਾਉਣਗੇ, ਜਾਂ ਉਹ ਵੀ ਇਸੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਣਗੇ? ਇਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਇਸ ਸਫਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।