പിന്നെ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല

നിസ്സഹായതയുടെയും മരണഭയത്തിന്റെയും നടുക്കമാണ് ഈ പുസ്തകം വായനക്കാരിലേക്ക് പകരുന്നത്. ഒരു കളിപ്പാട്ടം പോലെ മനുഷ്യജീവിതത്തെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന മരണത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാണ് ഇതിന്റെ കാതൽ. ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു ദ്വീപിൽ, തെറ്റ് ചെയ്തവർക്ക് ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ എത്തുന്ന ഒരു അദൃശ്യശക്തിയുടെ കഥയാണിത്.

അഗതാ ക്രിസ്റ്റിയുടെ And Then There Were None എന്ന ഈ മാസ്റ്റർപീസിൽ, പത്ത് അപരിചിതർ ഒരു ദ്വീപിലെ ആഡംബര വസതിയിൽ ഒത്തുചേരുന്നു. അത്താഴമേശയിലെ വിളക്കുകൾക്ക് താഴെ, വെളിച്ചം അല്പം മങ്ങി നിൽക്കുന്നു. മുറിയിൽ തുകലിന്റെയും പൊടിയുടെയും നേരിയ ഗന്ധമുണ്ട്. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഗ്രാമഫോൺ ശബ്ദം ഉയരുന്നു. തങ്ങൾ ചെയ്ത പാപങ്ങളെപ്പറ്റിയുള്ള ഓരോരുത്തരുടെയും രഹസ്യങ്ങൾ ആ ശബ്ദം പുറത്തുവിടുന്നു. മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് തണുത്തുറയുന്നു. ഭയം കൊണ്ട് ഓരോരുത്തരും പരസ്പരം നോക്കുന്നു.

ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഒരു സംഭാഷണം ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല. മരണഭയത്താൽ വിറയ്ക്കുന്ന വെറ ക്ലേത്തോൺ ചോദിക്കുന്നു: “നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്?” അതിന് ജസ്റ്റിസ് വാർഗ്രേവിന്റെ മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു: “നീതിക്ക് അപ്പുറം ഒരു നിയമവുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് നമ്മൾ ഇവിടെ എത്തിയത്.”

ഓരോരുത്തരും മരിക്കുമ്പോൾ, ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലെ ചൈനീസ് പാവകൾ ഓരോന്നായി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. താൻ കൊല്ലപ്പെടുമെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ഒരു കഥാപാത്രം ചിന്തിക്കുന്നത് ഇതാണ്: “ഇതൊരു കളിയാണ്, പക്ഷേ കളിക്കാരൻ ആരാണെന്ന് മാത്രം ആർക്കും അറിയില്ല.” മനുഷ്യന്റെ അഹങ്കാരത്തെയും, നിയമത്തിന് പിടികൊടുക്കാത്ത പാപങ്ങളെയും, നീതിയുടെ വികൃതമായ മുഖത്തെയുമാണ് ക്രിസ്റ്റി ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ വരച്ചുകാട്ടുന്നത്.

“പത്ത് ചെറിയ പാവകൾ അത്താഴത്തിന് ഇരുന്നു; ഒന്ന് ശ്വാസം മുട്ടി മരിച്ചു, പിന്നെ ഒമ്പത് മാത്രം.” ആ വരികൾ ഓരോ തവണയും വായിക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരന്റെ നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് കടന്നുപോകും. അഗതാ ക്രിസ്റ്റിയുടെ രചനാശൈലിയിൽ വാക്കുകൾ ഒരു വല പോലെയാണ്. [sigh] സത്യം പുറത്തുവരുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ അമ്പരന്നുപോകും. ഒടുവിൽ, ആരും ബാക്കിയാകാത്ത ആ ദ്വീപിൽ, ആ കൊലയാളി ആരായിരുന്നു എന്ന് അറിയാനുള്ള ജിജ്ഞാസ നിങ്ങളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും. ഈ മരണം നിറഞ്ഞ കളിയിൽ, ആരാണ് രക്ഷപ്പെടുക? അവസാനത്തെ പാവ എവിടെയാണ്? ഉത്തരം തേടി ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലുക.